Sensei Tissier był w bardzo dobrej formie i humorze. Jak zwykle poprowadził świetny metodycznie trening, pomimo faktu, że plan powstawał na bieżąco, regulowany poziomem uczestników.

Tematem wiodącym zajęć były punkty i granice. Punkty w oddziaływaniu Tori-Uke, które są niezbędne do wykonania techniki. Kolejny raz Sensei podkreslał, że konstrukcje/formy, jakie ćwiczymy na treningach są niczym więcej, niż drogą do nauki gdzie są te “punkty” i jak je odnaleźć (oczywiście poza ćwiczeniem pozycji, zachowania pola widzenia, równowagi – podstaw). Jeśli chodzi o aplikacje powinniśmy zawsze bezpośrednio podążać do punktu i to jest jedyna droga aby aikido działało w realnej sytuacji zagrożenia. Oczywiście Sensei Tissier nie zapomniał okrasić swoich przemyśleń wspaniałymi przykładami technik. Najbardziej podobało mi się jodan-tsuki – kaiten nage, które było przy okazji jednym za najlepszych przełożeń techniki z bokken. Co nie zmienia faktu, że pozostałe techniki, jakie ćwiczyliśmy w niedzielę, były jak zwykle doskonałym materiałem dydaktycznym i pokazywały w najprostszy sposób podstawy ruchu w technikach bez broni i ich zastosowaniach.

W oparciu o “odnajdywanie punktów” Sensei Tissier wytłumaczył nam także pojęcie granic oraz jak rozwijała się jego własna technika (i być może nasza będzie). Powiedział, że jest kilka faz nauki: faza technik wykonywanych siłowo, następnie siłowo ale i coraz lepiej technicznie. Osiągnięcie szczytu doskonałości technicznej – “Kiedy nie można już robić szybciej ani silniej” – zmusza nas do poszukiwania innych dróg na wykonanie techniki. Sensei tłumaczył dużo na temat granic w wykonywaniu każdej techniki, oraz co zmusiło go do odszukania krótszych i efektywniejszych sposobów ich wykonania. Świetnym przykładem było katate-dori – uchi-kaiten-nage z nagłym zatrzymaniem uke zaraz po chwycie. Dla mnie osobiście wyglądało to jak powrót do korzeni aikido – aiki-jitsu, ale z dokładnie przestudiowanym każdym najmniejszym szczegółem ruchu. Ale pewnie każdy widzi co chce

Inną myślą wartą wspomnienia był temat kiai. Sensei Tissier wyjaśnił, że kiai jest niczym osobowość (nasze unikalne “ja”), odnalezienie własnego kiai jest odnalezieniem własnej wibracji. Kiai powinno być zawsze takie same, zupełnie jak doskonałe ciecie mieczem. Przy okazji – kiai Senseia miało świetne echo .

Na dodatek świetnych treningów bardzo przyjemnie spędziłem czas pomiędzy nimi z przyjaciółmi, szkoda, że niektórych z Was widuję tak rzadko! Domo arigato i do następnego spotkania!

Czysta radość (fot. Lech Misiarek)

Fotki z seminarium można obejrzeć w Galerii Kołobrzeskiego Klubu Aikido.

… braw, ale z pewną satysfakcją pochwalę się, że moja strona dostała PageRank 3/10 od Wujka Googla. Jak na prywatny projekt to już coś. W sam raz na zachętę i motywacje do dalszego działania. Dziękuję wszystkim za linkowanie i odwiedziny, bo ten wynik jest w dużej mierze Waszą zasługą

… minęły wakacje. Na szczęście bicie zaczęło się już od września w Shin Dojo, a od pojutrze pracujemy również z bokkenem Do tego za 2 tygodnie i 2 dni szykuje się staż z Shihanem Jhonnym Bernaschewice w Zakopanem a niecały miesiąc potem z Shihanem Christianem Tissier w Poznaniu -będzie się działo!

Pozdrowienia dla rozpoczynających nowy rok akademicki!

Zinteresowani ju-jitsu, aiki-jitsu, kobudo oraz iaido nie mogą przejść obojętnie obok oferty obozu Chi-ryu Aiki Jitsu i Okinawa Kobudo Doushi Rensei Kai w Mielnie, szczegóły tutaj. Zajęcia poprowadzi sam Shihan Johnny Bernaschewice, a więc warto bez dwóch zdań!

Druga propozycja, kierowana do aikidoków to Letnia Szkoła Aikido w Złotowie (szczegóły). Głównym prowadzącym będzie Sensei Pascal Norbelly, ale sama szkoła skupia śmietankę Polskiej Federacji Aikido, a potwierdzeniem “jakości” szkoły niech będzie chociażby regularne uczestnictwo wielu osób zza granicy (głównie z Francji).

Jest w czym wybierać a terminy zgłoszeń gonią, więc proszę nie zwlekać z rezerwacją miejsc!

Sensei dużo tłumaczył o właściwej pozycji i budowie konstrukcji techniki oraz ich wadze dla naszej praktyki, i po raz kolejny patrząc na jego aikido miało się żywe potwierdzenie jego słów. Bardzo podobało mi się wyraźne rozgraniczenie pomiędzy tym, co jest ćwiczeniem służącym rozwojowi i budowaniu odpowiedniej konstrukcji a tym, co jest aplikacją wyuczonych ruchów. Zarówno w technikach “ćwiczebnych” jak i aplikacjach logika ruchu, kierunek i timing były jak zwykle perfekcyjne.

W treningu ken pracowaliśmy na nieskomplikowanych technikach, skupiliśmy się przy tym na szukaniu poprawnej pozycji w każdej chwili techniki. Wykorzystywaliśmy to w drugiej części niedzielnych zajęć ćwicząc już bez broni. Czystość przekładu ruchów z bokken na aikido u Sensei zawsze robi na mnie to samo piorunujące wrażenie.

Wśród technik nie zabrakło również swoistych “trade mark-ów” Tissier Sensei np. w postaci unikalnego kote-gaeshi. Pracowaliśmy również m.in. nad ikkyo ura i omote, irimi-nage oraz soto-kaiten-nage. Pojawił się również temat musubi – ciągłej czujności i związanej z nią zmiany “priorytetów” w trakcie techniki, w zależności od pojawiającego się nowego zagrożenia na bazie wspomnianego już kote-gaeshi. Podobało mi się również jak Shihan przekonywał aikidoków do szukania rozwiązań problemów poprzez aikido, czyli coś co znają, a nie np. poprzez pięść…

Czas pozatreningowy również był pełen atrakcji. Po pierwsze była to okazja do spotkania z przyjaciółmi. Dalej sam Kraków to miasto do którego mógłbym wracać bez względu na porę roku i warunki pogodowe. Podróż pociągiem już za Wrocławiem umilał prawdziwie zimowy krajobraz pól i lasów przykrytych śniegiem. W Krakowie śniegu i lodu również nie brakowało. Na sali w nocy było nieco zimno, ale spędzony wcześniej wieczór na kibicowaniu w barze polskiej reprezentacji i rozmowom “załogi” wyrównywał ew. minusy pobytu Do atrakcji niewątpliwie należały również znakomite obiady w chińskiej restauracji. Nawet wesoła podróż spowrotem nie dłużyła się aż tak bardzo…

Domo arigato wszystkim współuczestnikom wyjazdu za razem spędzony czas, a kto nie był niech następnym razem nie marnuje okazji!

Sensei zwracał również uwagę na poprawne irimi-tenkany, używając do demonstracji dwóch jo, po czym jednym groził na wypadek powtarzania błędów

Dużo wiedzy, dużo humoru, świetna atmosfera, choć w sobotę popołudniu było już dość ciepło. Na koniec stażu odbyło się wręczenie certyfikatów na stopnie kyu oraz… uroczyste życzenia “wszystkiego Wiśniewskiego” , “Sto lat” i wręczenie prezentów z okazji 50 urodzin Senseia (które zresztą kolejny raz obchodzi prowadząc staż w Shin Dojo). Nie obyło się również bez tortu ze świeczkami! Każdy dostał po kawałku, wiśniowy oczywiście

Domo arigato!